Elke Raakvlak-dag staat op zichzelf, zo leerde de tweede meeting, maar draait in essentie om hetzelfde: verbinden. Via het contact met jezelf, jouw unieke wezen, naar een onmoetingen en een verbinding met de groep of het beleven van de eenheid.

Deden we dat op 26 juni in Doorn vooral via theater- en dans, op woensdag 8 oktober gebruikten we de natuur, het rechterbrein en de ceremoniele krachten van Inca-rituelen en het vuur als verbindende elementen. Marie Louise Ambrosius en Samantha van der Wouden leidden de avond onder het kopje ´de kunst van het verbinden´ en het decor van Venwoude in Lage Vuursche was er helemaal op afgestemd (of andersom...).

Via bodybalance-methoden en het spel met de energieball werden we terug in het lichaam geleid, Vanuit de prachtige creatiespiraal die Venwoude rijk is, gingen we vervolgens op zoek naar bladeren die staan voor ons wezen, vanaf de conceptie, via tijd en plaats van geboorte tot aan onze bestemming. Via een ´walking the walk´ (lopen zoals je nog nooit hebt gelopen) bereikten we de piramide om van daaruit door te gaan naar onze grote groepsruimte. Daar mochten we onze eigen boom vormgeven, vanuit onze rechterhersenhelft. Ja, dan krijg je iets ongewoons, iets wat je zelf niet kunt bedenken, iets....creatiefs.

Bijna iedereen kon het papier niet loslaten, maar er moest toch worden gegeten. In de eetzaal in de witte villa vertelde Gaya Beukers nog over de komst van de Rawfood-goeroe die binnenkort naar Nederland komt, waarna we het tweede deel van de avond beleefden.

Ja, iedereen heeft zijn eigen ervaring. Maar de wijze waarop Marie Louise het vullen van de despacho (verkorte vorm) begeleidde, was zo.....voedend en liefdevol. Iedereen blies zijn intenties in de bladeren die hij/zij uit het bos had meegenomen. En na drie kwartier trokken we naar buiten, naar de grasweide, om deze despacho aan het vuur te offeren. Onder gezang en in een kring van mensen (en fakkels) lieten we datgene los waar we zoveel aandacht aan hadden gegeven.

In een lang lint - met aan beide zijden de fakkels - wandelden we terug. Daar sloten we af, zonder al te veel woorden, maar in grote verbondenheid. De avond bracht opnieuw wat we ook de vorige keer beleefden.